Het prozadebuut van Wanda Reisel (1955, Willemstad, Curaçao) bestaat uit twee novellen. Zowel in de titelnovelle 'Jacobi's tocht' als in 'Hartstocht' probeert de hoofdpersoon een verlies te verwerken.: dat van de vader, dat van een geliefde. En in beide gevallen onderneemt zij daartoe een tocht.: naar de minnares van de vader, en naar de verhouding van twee onbekenden. Het karakter van de twee hoofdpersonen is monter maar melancholisch. Dure eden van wraak zweren ze, maar nooit wordt het gevoel van betrekkelijkheid verloren. In beide verhalen komen ze tenslotte aan. Ergens. Om te beseffen dat het belangrijkste onderweg gebeurd is, in het voorbijgaan - en dat de tocht iets anders brengt dan wat er verlangd werd: een oplossing. Want waar het om zaken van de liefde gaat, en van erotiek, daar blijkt iedere sensatie van vervulling maar tijdelijk. ,Het is pas twaalf uur in het dorp B. en ik begrijp nu al niet meer wat me vanmorgen bezielde. Ik werd wakker met een intense haat tegen de onbekende tandartsvrouw. Ik moest haar deze dag vinden. Haar uitschelden. Bij de haren grijpen en driemaal rond het erf sleuren. Haar ontredderd in een toestand achterlaten, die haar zou heugen. Haar van gezelligheid druipende huis laten kennismaken met de doorleefde haat die men in A. ontwikkelt en waarvan men in B. geen weet heeft.' ('Jacobi's tocht)

,Zita Gomez is een van die mensen die van geheimen houden. Wie een geheim moet bewaren die moet ook liegen. Het dagboek wat ze sinds kort weer bijhield was een geheim voor haar. Niet omdat het leugens bevatte. Integendeel. Omdat het de waarheid was. En in haar ogen moest de waarheid beschermd worden door een geheim. En dus ook door een leugen.' ('Hartstocht')