| "Op de hellingen van de Vesuvius" gaat over Giacomo Leopardi,
filosoof en wellicht de grootste Italiaanse dichter uit de 19de eeuw. Een grote
geest die gevangen zit in een ziek en gebrekkig lichaam, gevangen ook in de
onmacht om de grote gevoelens van zijn gedichten zelf te beleven. Hij heeft zich
met zijn zus Paolina en zijn hartsvriend Antonio teruggetrokken in een huis op
de hellingen van de Vesuvius. Hij hoopt dat een verblijf buiten de stad enige
verbetering zal brengen in zijn hopeloze gezondheidstoestand.
Dat pakt anders uit.
Wanneer een bewonderaarster zich aandient, wordt Giacomo wederom geconfronteerd
met zijn onvermogen om een relatie met een vrouw aan te gaan. Vanaf dat moment
gaat het snel bergafwaarts met de dichter. De spanningen en tegenspraken tussen
fantasie en werkelijkheid, tussen woorden en emoties, worden zichtbaar in de
gespletenheid van de personages. Tijd noch ruimte, familie, vriendschap,
hartstocht, niets geeft houvast in dit stuk. Onder de harde korst van de vulkaan
de Vesuvius dreigt het gloeiende vuur. Is dit vuur de dood of is dit het echte
leven?
Soms lijkt Nietzsche wel aan het woord in zijn vernietigende kritiek op de
romantiek en het burgerlijke optimisme van zijn tijd. De brokken waarheid en
twijfel vliegen je om de oren. De levensangst wordt in beeld gebracht, maar ook
de levenswil, ondanks alles.
Zodat Giacomo uiteindelijk uitroept:
Vooruit Vesuvius,
op naar snaaihete lavastromen
geknoopt aan echt verdriet,
laat ze komen die woorden,
woorden rood en schreeuwend van pijn
en van al die dingen veel!
Ongewoon theater.
Een stuk met de vrijheid van een gedicht.
Een uitdaging voor spelers en publiek.
Spelen met vuur.
|
